سه نوع سختی اتصالات لوله فولادی ضد زنگ:
1. سختی راکول
تست سختی راکول اتصالات لوله فولادی ضد زنگ همانند تست سختی برینل است که یک روش تست دندانه ای است. تفاوت این است که عمق فرورفتگی را اندازه می گیرد. تست سختی راکول در حال حاضر یک روش پرکاربرد است. در میان آنها، HRC تنها پس از برینل سختی HB در استانداردهای لوله فولادی دوم است. مواد فلزی بسیار سخت، کاستی های روش برینل را جبران می کند که ساده تر از روش برینل است و مقدار سختی را می توان مستقیماً از صفحه دستگاه سختی گیر خواند. با این حال، به دلیل فرورفتگی کوچک، مقدار سختی به اندازه روش برینل دقیق نیست.
2. سختی برینل
در استانداردهای اتصالات لوله فولادی ضد زنگ، سختی برینل بیشترین کاربرد را دارد. قطر فرورفتگی اغلب برای بیان سختی مواد استفاده میشود که بصری و راحت است، اما برای لولههای فولادی سختتر یا نازکتر مناسب نیست.
3. سختی ویکرز
تست سختی ویکرز اتصالات لوله فولادی ضد زنگ نیز یک روش تست تورفتگی است که می توان از آن برای تعیین سختی مواد فلزی بسیار نازک و لایه های سطحی استفاده کرد. این روش دارای مزایای اصلی روش های برینل و راکول است و کاستی های اساسی آنها را برطرف می کند، اما به خوبی روش راکول نیست که ساده است و روش ویکرز به ندرت در استانداردهای لوله های فولادی استفاده می شود.
4. تست سختی
برای لوله های فولادی ضد زنگ آنیل شده با قطر داخلی 6.{1}} میلی متر یا بیشتر و ضخامت دیواره 13 میلی متر یا کمتر، می توان از سختی سنج W-B75 Webster استفاده کرد. تست بسیار سریع و آسان است و برای بازرسی صلاحیت سریع و غیر مخرب لوله های فولادی ضد زنگ مناسب است. برای لوله های فولادی ضد زنگ با قطر داخلی بیشتر از 30 میلی متر و ضخامت دیواره بیشتر از 1.2 میلی متر، از سختی سنج Rockwell برای آزمایش سختی HRB و HRC استفاده کنید. برای لوله های فولادی ضد زنگ با قطر داخلی بیشتر از 30 میلی متر و ضخامت دیواره کمتر از 1.2 میلی متر، از سختی سنج راکول سطحی برای تست سختی HRT یا HRN استفاده کنید. برای لوله های فولادی ضد زنگ با قطر داخلی کمتر از 0 میلی متر و بیشتر از 4.8 میلی متر، از سختی سنج مخصوص راکول برای لوله ها برای آزمایش سختی HR15T استفاده کنید، زمانی که قطر داخلی لوله فولادی ضد زنگ بیشتر از 26 میلی متر باشد، سختی دیواره داخلی لوله را می توان با دستگاه سختی سنج راکول یا سطحی راکول نیز آزمایش کرد.